een herberg voor en door pelgrims
  • Français
  • English
  • Deutsch
  • Nederlands

seizoen 2015 - 1e helft

Het seizoen 2015 is al halverwege als wij deze nieuwsbrief maken. Veel later dan bedoeld.
Het zou een seizoen worden om te experimenteren. Een seizoen waarin we -naast de zorg voor de pelgrims en naast de verbouwing - voor het eerst echt meer tijd en ruimte zouden nemen voor onszelf: onze eigen woonkamer afbouwen, een weekje alleen draaien, en de herberg drie periodes overdragen aan ervaren herbergiers, zodat wij op pad konden gaan.

scanHoe anders kan het lopen. Op 22 mei, de vrijdag vóór wij naar de bergen zouden gaan, schoof de trap die van onze woonkamer naar het halletje loopt, met één klap 70 centimeter naar beneden. Hij bleek met slechts twee spijkers te hebben vast gezeten. Helaas stond Huberta erop, zij maakte een reuze klap en heeft daarbij haar hielbeen gebroken. Geen bergen, maar vijf dagen ziekenhuis in Auxerre en daarna in het gips naar huis. Twee tot drie maanden niet lopen, been omhoog, rust... Een klap, die ook alle plannen en verwachtingen van dit seizoen deed wankelen.
 

Merel en HubertaEn hoe bijzonder kan het lopen? Want juist toen Huberta terug kwam in Le Chemin waren daar achtereenvolgens Riek (verpleegster), Geke (arts), Annemarie (schoonzusje, dierenarts) en Frits (onder meer hospik) die garant stonden voor zorg, adviezen en prikken. Ook Merel (peetdochter, arts) kwam langs in haar vakantie en langzamerhand drong door hoe ernstig de breuk en de gevolgen zouden kunnen zijn. In het Franse ziekenhuis werd maar mondjesmaat informatie gegeven. Had men wel de juist aanpak gekozen? Om een lang verhaal kort te maken: eind juni is Huberta naar het AMC gegaan, met de verwachting daar te worden geopereerd. Dat bleek gelukkig niet nodig. Met veel informatie en een nieuwe rolstoel kwam zij een paar dagen later al weer terug naar Le Chemin. Net op tijd om met Arno een weekje naar het Meer van Genève te gaan, in een aangepaste mobilhome ;-)

bergen in de Haute SavoieDaar zit ik nu te schrijven. Arno is een dagje lopen in de bergen. Het is heerlijk weer. De vogels zingen naar hartenlust en ik geniet met volle teugen. Natuurlijk is het allemaal heel anders gegaan dan verwacht, en het is afwachten hoe het herstel gaat verlopen. Maar tegelijkertijd zie ik die mevrouw zonder benen daar in het AMC, en hoor ik die kermende dame in Auxerre. Het had veel erger kunnen aflopen. Ik voel me dankbaar met alle goede zorgen om me heen. Een ander perspectief, een breuk met het drukke bestaan, van hollen en draven, kruipen en doen. Nu is het verplicht toekijken, loslaten. Nu heb ik tijd voor andere dingen, mits mijn energie het toelaat. Want geloof het of niet, de hele dag zitten en rondhipsen op een been is keivermoeiend!


Goed, de nieuwsbrief. Want vóór de val gingen, en ook nu gaan, de activiteiten gewoon door: en hoe! We gaan eerst even terug naar winterse temperaturen ;-)


Koude start en onverwacht bezoek
sneeuwklokjesEind februari waren Hans en Arno al in de herberg aan de slag: de tuin kuisen, fruitbomen snoeien, en verder werken aan de berging op zolder. Een pittige week, met regen en wind. Bovendien bleek het in de winter in bezit te zijn genomen door, tja ... muizen, een rat, een eekhoorn? Overal lagen notenschillen, de keukengordijnen waren aangevreten en ook de voorraadkast was ontdekt. Afijn, de herberg staat nu eenmaal op de campagne.
De kachels kwamen goed van pas. Elk uur een blok hout erin, anders koelde de huiskamer teveel af. Maar na een tijdje was het goed toeven. De ergste kou trok uit de muren, de boel was wat opgeruimd, de keuken ingericht en terwijl het glas nog eens werd geheven stonden de elektrische dekens op de hoogste stand: straks een warm bedje!

Bernard Kienzler (L), Joost Bol (M), Danielle Lokin (R)Het laatste weekend van februari vierden de Amis de la Voie de Vézelay hun 15 jarig jubileum. Voorzitter Joost en vice-voorzitter Danielle kwamen namens het Nederlands Genootschap van Sint Jacob over voor de felicitaties, en om de nieuwe, nederlandstalige gidsjes aan te bieden. (Meer informatie > de pelgrimsweg van Vézelay). Huberta kon mee in de auto. We werden wederom hartelijk ontvangen door deze kleine, gemoedelijke en actieve vereniging, die met zo’n 200 leden 600 kilometer pelgrimsweg, een pelgrimsbureau en drie pelgrimsherbergen onderhoudt. 


De eerste gasten
weer een vracht gelostOp 22 maart reden Arno en Huberta weer naar Le Chemin. De tuin was mooi op orde en fleurige narcissen kondigen het voorjaar aan. Die eerste week zouden we alles op ons gemakje uitladen en opruimen, het huis goed schoonmaken, en de voorraadkast uitmesten. Kortom, de herberg klaarmaken voor het seizoen. Maar ook toen liep het heel anders: die ochtend belden er al vier pelgrims op voor een slaapplaats... Dat werd dus buffelen, om op zijn minst de badkamer, de slaapplaatsen en de huiskamer op orde te hebben. En, o ja, boodschappen doen: er moet ook een maaltijd zijn, en brood voor de volgende ochtend. Pff, aanpakken en improviseren. Die avond zaten we met een Noor, een Nederlander en twee Fransen uit Bretagne aan tafel. Een onverwacht begin, heel gezellig.

Elektriciteit 
een wirwar van kabelsVóór haar val heeft Huberta nog veel aan de elektriciteit kunnen doen. Wie eind vorig jaar in de herberg was kan het zich misschien nog herinneren hoe een wirwar van wel 30 kabels uitstak in de keuken: elk groep een eigen kabel. Dit seizoen zouden ze in de meterkast moeten worden aangesloten. Een klus die Huberta niet echt zag zitten, maar -o wonder- medevrijwilliger Martin heeft een elektriciteitsopleiding gedaan en zo kon de klus onverwacht nu al worden uitgevoerd.

Martin aan het werkEcht geweldig hoe al die draden met vakmanschap in de nieuwe kast verdwenen. Dan samen testen of alles werkt: spannend! Gelukkig bleek alles goed op orde: geen fout te bekennen! Als klap op de vuurpijl heeft Martin ook nog de aansluiting naar de schuur vernieuwd: van een verlengsnoer door een tuinslang, gekoppeld aan een al overvolle groep, naar krachtstroom, via een heuse grondkabel. Het was een hele klus, met name het graven van een nieuwe sleuf door de tuin, maar nu hebben we een veilige aansluiting met ongekende mogelijkheden voor de toekomst!

Door de val van Huberta liggen de resterende elektriciteitsklussen voorlopig stil. Echt jammer, want het einde was in zicht. Dan hadden we ook verder gekund met, onder meer, de vloer boven de ontvangstruimte. Maar gelukkig is er nog veel meer te doen ;-)

Ontvangstruimte – bienvenue 

Vorig jaar was de puzzel van honderden tomettes al gelegd: een grote sudoko zonder vaste maten. Maar nu kwam het “eggie”. Minke (zij had in oktober al beloofd om terug te komen voor deze klus), Ineke, Martin, Arno en Huberta gingen om de beurt op de knieën om de vloer te leggen op een onderlaag van leem en kalk, gemengd met meer dan 1000 liter water. Wat een klus: want hoe krijg je een met liefde en zorg gemaakte puzzel weer op dezelfde manier in elkaar gepast? Hoe leg je in de tussentijd al die tegels meer dan een uur in het water, zodat ze beter hechten? En hoe hou je de moraal hoog: we waren immers een week lang bezig met mengen, roeren, sjouwen, storten, badderen, leggen, verleggen, inslaan, etc. Maar toen lag het ook! En hoe!!! Wat een prachtplek. En het wordt nog mooier als de tomettes straks zijn bewerkt met een mengsel van terpentijn en lijnolie en zijn gevoegd met een mengsel van leem en kalk.


Arno (L) en Jaap (R) stuccen met leemWel heeft Arno de deuren afgewerkt met eikenhouten planken die eerst heel lang dienst hebben gedaan als vloerdelen op zolder.
Daarna heeft hij samen met Jaap de vorig jaar gebouwde muur doorgetrokken, waardoor een heuse toiletruimte is ontstaan. (Voortschrijdend inzicht, of was een ander zintuig hier debet aan?). Vervolgens hebben zij de muren gestuct met een mengsel van leem en kalk. Wat een verschil!

De zolder – een metamorfose

Martin kijkt door een raam van de inbouw-plafondsEen ander groot project is de zolder. Aan het begin van het seizoen stonden daar de houten karkassen van de nieuwe kamers en de berging. Nu, na drie maanden, kun je je ogen bijna niet geloven: een afgetimmerde berging, een gang, drie kamers. Alles voorzien van licht, wandcontactdozen, schakelaars, ventilatiesysteem, en gekoppelde brandmelders. Het ziet er zo simpel uit, maar wat zit er een werk achter de schermen! Arno en Martin maakten eerst de plafonds: gipsplaten op maat snijden, schilderen, leggen, isolatie en dakdoek erop, elektrische leidingen erin.

Arno (L) en Jaap (R): meten en nog eens metenSamen met Frits, Martin en Jaap plaatste Arno vervolgens de fermacell-wanden, met daartussen isolatiemateriaal. Daarna kon hij met JanWillem en Jaap gipsplaten tegen het schuine dak aan de kant van de binnenplaats monteren: een heel gepuzzel. Met dezelfde balkjes als aan de andere kant van het plafond werden de naden mooi weggewerkt. Tenslotte hebben Arno, JanWillem, Minke en Jaap met leem en brede planken de zijkanten afgewerkt. En op dit moment is Karel in de weer met het voegen van de naden. Nog te doen? Wanden schilderen, deuren plaatsen, vloerdelen leggen ... Wie weet kunnen de laatste herbergiers van dit seizoen de kamers al inwijden!

de gang gezien vanaf de straatkant de gang gezien vanuit de tuinkant de plafonds en het stucwerk van Karel


Dortoire – een succes!
de "nieuwe" deur van de slaapzaalHet is elke keer leuk als je met pelgrims in de slaapzaal komt . Ooohhh, wat mooi, die ruimte, het uitzicht! Zelf als pelgrims de keus krijgen waar ze willen slapen, beneden of hier boven, geven zij dikwijls de voorkeur aan het dortoire.
Van een oud luik dat voor een opening in de zolder zat maakte Arno een fraaie deur. Veel gepuzzel, want niks loopt recht. Kees zorgde voor een geraffineerde aansluiting op de wand. Je zou zweren dat de deur er al eeuwen hangt!

Truus liet vooraf weten dat zij kon naaien. Dat was niet tegen dovemans oren gezegd, want in de berging lag al een seizoen lang een grote rol stof te wachten. In korte tijd toverde zij deze rol om tot een aantal prachtige bed overtrekken en slopen zoals we die ook in Saint Jean hadden. Wat een verschil: ogen de lakens na een nachtje al groezelig, deze overtrekken liggen er dan nog keurig bij en roepen als van zelf om een laken- of slaapzakgebruik ;-)


een regenboog boven AnthienNatuurlijk blijft het raam de aandacht trekken: het kerkje van Anthien, de bergen van de Morvan. Kees heeft het raam voorzien van een eikenhouten vensterbank (jawel, wederom een tweede leven voor enkele oude vloerdelen).

De slaapzaal wordt intensief gebruikt. Een keertje hadden we elf gasten tegelijkertijd, zodat negen pelgrims boven sliepen. Voor drie kinderen hebben we matjes gelegd voor de lage ramen aan de voorkant. Hun moeders - twee zussen - sliepen in het grote bed. Dankzij het kamerscherm had iedereen toch een eigen plek.

De elektrische onderlakens worden met gemengde gevoelens ontvangen. De é
én is argwanend en bang voor elektrocutie. De ander is laaiend enthousiast: "Zoiets hebben we nog nooit meegemaakt onderweg, heerlijk!" Summum was een vrouw die naast deze voorziening nog twee dekens op haar slaapzak wilde hebben. Maar zij kwam dan ook van Ile de la Réunion ;-)


Huiskamer – een heerlijke plek! 
bonbonsDe voordeur van het pelgrimshuis wordt niet meer gebruikt. De pelgrims worden nu in of voor de nieuwe ontvangstruimte verwelkomd. Wel zo handig: er is meer plaats voor schoenen en rugzakken, de toiletten zijn bij de hand, en de gasten kunnen uitpuffen op de bankjes voor de deur, of in de schaduw onder de boom. In de huiskamer is de opstelling een beetje veranderd. Zo ziet het er nog gezelliger uit. Na het diner serveren we hier een potje kruidenthee. En dit jaar was er een primeur: eigen gemaakte bonbons (by Merel), niet verder vertellen hoor ;-)

de bibliotheek Eindelijk hebben alle camino boeken uit Saint Jean en uit ons privé-bezit een plekje gevonden in de muurkast aan de voorkant van het huis. Eerst had deze kast maar twee planken: Kees maakte er een heuse bibliotheek van, erg mooi hoe alles nu beter tot zijn recht komt! Dit geldt ook voor de dwarslatten die hij maakte in de ramen. Aan de buitenkant is het huis nu helemaal in de stijl van de regio.


Pelgrims – een komen en gaan
's avonds buiten etenNaast al deze werkzaamheden hebben we praktisch elke dag pelgrims ontvangen. Ruim meer dan vorig jaar rond deze tijd en ook dikwijls in grotere getale. De ene dag twee pelgrims, dan vier, zeven, of acht tegelijkertijd. Omdat de houtkachel in de grote keuken nog niet was aangesloten moest de huiskamer regelmatig worden verbouwd tot eetzaal: hutje mutje en erg gezellig! Toch is het een verademing dat we nu vaak buiten kunnen eten.
De invloed van de nieuwe Franse en Nederlandse gidsjes is goed merkbaar: de aantallen Frans- en Nederlandstalige pelgrims lopen gelijk op. Opvallend veel pelgrims uit Nederland, België en Duitsland zijn thuis vertrokken. De Fransen beginnen meestal in Vézelay. Het is erg leuk dat de meeste pelgrims langere tijd onderweg zijn en dat er in Le Chemin zoveel tijd en ruimte is om elkaar te ontmoeten.


's avonds in de grote keukenRond de feestdagen waren er meer pelgrims voor één of twee weken, of soms maar voor drie dagen, om de camino te ”proeven”. (Een mooi rondje van Vézelay, via Tannay en Le Chemin, terug naar Vézelay. Meer informatie > regionale pelgrimswegen). Zoals een vader met zijn twee kinderen uit Namen: leuk om te ervaren hoe zij bij ons pelgrims werden en vast van plan waren om thuis onderdak te gaan bieden aan pelgrims.
In cijfers: tot 1 juli ontvingen we 281 pelgrims uit 12 landen. Vorig jaar waren dat 179 pelgrims uit 13 landen.

Speciale gasten
Met onze nieuwe herberg willen we niet alleen onderdak bieden aan pelgrims die onderweg zijn, maar ook aan hun partners die hen onderweg willen bezoeken of aan pelgrims die eerder de camino liepen of fietsten.


Machtest (R), en haar ouders (M) en broer (L) Een bijzonder verzoek kwam van Machteld. Zij schreef ons jaren terug omdat zij haar ouders, die voor de tweede keer de camino liepen, in Saint Jean wilde verrassen. Nu had zij weer een aangrijpend verzoek. Haar ouders wilden altijd nog het ontbrekende stuk van Vlaanderen naar Vézelay lopen, maar vanwege hun gezondheid is dat niet meer mogelijk. Dit jaar zijn zij 35 jaar getrouwd. Een mooie aanleiding om samen met hen en haar broer de tocht naar Vézelay per auto te maken en bij ons te overnachten. Het werd een geweldig, fijn en emotioneel weerzien. Pelgrims voor altijd, waar de weg hen ook heen voert!

Ontvangstruimte - eerste etage
Arno en René hebben aan het begin van het seizoen deze tussenruimte schoon gemaakt, de balken geïmpregneerd tegen de beestjes en daarna een doek tegen het dakbeschot geniet. Hier komt straks nog een kamer en de natte groep.

Liefde gaat door de maag

de moestuin“Ik zal jullie moestuin zo inrichten zodat je er lol in krijgt”. Dat was de intentie van Frits toen hij vorig jaar voor het eerst bij ons te gast was. En hij heeft het helemaal waar gemaakt. Niet alleen voor ons, maar ook veel herbergiers en pelgrims zijn enthousiast over het werken in (en eten uit) de moestuin. Rond Pasen was Frits weer present om de moestuin klaar te maken. De laatste winterprei stond er nog in en de knofloken die in november waren geplant hadden er echt zin in! Frits niet minder: samen met Rene vormde hij een goed team: er werden composthopen uitgekruid, er verscheen een prachtig bed voor de groenten, een heuze babykamer waar de zaadjes lief werden toegesproken, en een nieuwe border compleet met planten en bloemen. Chapeau!

de pelgrimsweg, gezien vanuit onze woonkamerToch zagen onze beide tuinmannen door de voorjaarsbomen nog steeds de camino goed liggen, en schalde er menigmaal: “Pelgrim in zicht!”. In de herberg lagen de bedden er fris gekuisd bij, verschenen er heerlijke hapjes (van Greet) en werden de pelgrims met een Vlaamse tongval hartelijk welkom geheten bij de houtkachel. Gelukkig werd het weer al snel beter: de boompjes kwamen in bloei. Wat een genot om al zo vroeg in het jaar in de zon te kunnen zitten! Toen nog wel ;-)


pootaardappelen de moestuin de babykamer 

Washok – hou houden we het droog?
Hadden we in het begin in Saint-Jean niet genoeg pannen en emmers om bij hevige regenbuien alle lekkages op te vangen, hier in Le Chemin was het grootste probleem het washok. Reden voor Arno, om bij de voorspelling van een paar dagen mooi weer, samen met Herman alle pannen van het dak te lichten en de boel weer goed terug te plaatsen. Een groot en vies karwei, want wat zat er veel stof en vuil onder en tussen de pannen. Nu nog een plafonnetje er tegenaan, en dan is er wéér een klus geklaard.

Waterbakken – hoe krijgen we ze vol?

de schutting om de drie waterbakkenWie herinnert zich niet die waterbakken: metalen kooien in de tuin, op het stukje bij de vlier, als afscheiding naar de buren. Na fikse regen samen goed voor 3000 liter watervoorraad, als … de kranen goed functioneren. Dat bleek vorig jaar niet het geval. Dus heeft Arno de bakken vervangen door nieuwe exemplaren en samen met zijn neef Thijs (ja, inderdaad dezelfde Thijs die samen met Hans Woolthuis het bestuur van de stichting Vrienden van L’Esprit du Chemin vormt en die ons in de afgelopen jaren met wijze raad en daad bijstaan!), voorzien van een mooie schutting.

Er warmpjes erbij zitten ...

de "nieuwe" kachel in de grote keuken, tussen Jaap (L) en Wiebren & Jelly (R)Dat was een grote wens, vooral in het voor- en najaar. Het was een hele toer om de specialist te pakken te krijgen, en te houden, maar het is allemaal toch gelukt. De bestaande houtkachels zijn gecontroleerd en er zijn nieuwe afvoeren geplaatst in de schoorstenen. De huiskamer en de keuken van de gîte hebben nu elk een goedwerkende houtkachel. Een andere wens was: een goede verwarming in de grote keuken. De bestaande kachel blokkeerde de houtoven. Wat zou het mooi zijn om op de oude plaats een nieuwe schoorsteen te maken! Dat heeft wat voeten in de aarde gehad, maar -bon- hoe het ook zij, toen de zomer zich echt aankondigde was het hele project klaar ;-) De houtkachel die onze kleine huiskamer in Arnhem binnen de kortste tijd omtoverde tot een ware sauna staat nu te pronken in de grote keuken. Wie heeft zin om hem met de Kerstdagen mee te komen testen?

Ikeakast, to be or not to be?

Klaas (L) en Arno (R) bij de kastenwand “Ik hou niet van klussen, maar als je een Ikeakast in elkaar wilt laten zetten: laat maar weten”. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en eind april kwam Klaas (met Trees ;-) vijf dagen over om de kastenwand in onze woonkamer in elkaar te zetten. Echt geweldig, hoe die ruimte ineens een heel ander karakter kreeg. Kees maakte vervolgens ook hier vensterbanken, waarna we besloten de boel niet verder af te werken (wanden stuccen, keukenblokje plaatsen, vloerdelen erin), maar de ruimte in gebruik te nemen als tijdelijke woonkamer. In oktober zien we dan verder. Dus een vloerkleed erin, lampjes, stoelen ; eindelijk de dozen met kleding en persoonlijke spullen -die we in september 2013 in Saint Jean hadden ingepakt- naar boven en in de kasten. Fijn, onze eigen plek ! Tja, niet wetend dat ik er de komende maanden niet meer zou kunnen komen. Dat klinkt als een mooie dramatische lijn voor een film, hè?

Gehoord
“Je kunt je leven lang op hetzelfde lapje grond zitten en toch buitengewoon veel gezien hebben. Alles hangt af van je weetgierigheid en de scherpte van je blik”. (Konstantin Paustovsky).

Herinneringen
Ik herinner mij:
- de sneeuwklokjes in februari
- mevrouw Genet (ja, die van het huisje aan de rechterkant) die helemaal blij is met onze komst: de winter is voorbij, het voorjaar komt eraan!
- de overheerlijke chili con carne van René
- het moment dat de eerste zwaluwen terugkwamen: vier tegelijkertijd, na een lange vliegreis uit Afrika. Dan is de camino maar een stukkie!
- de lekkere lunchhapjes van Greet
- de uitnodigende hand van de oudste monnik in Vézelay om de icoon te begroeten

de wijngaard staat er veel beter bij da vorig jaar - Nicolas die ons de liefde leert voor de druiven: elke stam heeft een persoonlijkheid!
- Greet en Martin op een dekentje voor de houtkachel in de huiskamer. Hmmm... !
- een indringer met smaak: zijn holletje gemaakt van dons uit mijn nieuwe slaapzak. Grrr... !
- vier zwaluwjonkies zij aan zij op een rijtje boven op de schuurdeur
- verse asperges (met dank aan Ineke en haar vriend)
- de zeven Franse vaders, ter voorbereiding op hun pelgrimage begin juli, die allemaal Engels praten
- Frits die helemaal blij wordt van een zaadje dat het licht ziet
- een nog veel blijere Frits die goed nieuws krijgt van het thuisfront
- enthousiaste pelgrims die ons nog kennen uit Saint Jean
- de bruine eekhoorn die het gemunt heeft op het nest van de zwaluwen bij de trap, maar verjaagd wordt. Eerst vlucht hij (?) de boom in, ze blijven hem achter na zitten, dan rent hij naar de grange
- dat telefoontje uit Argentinië .. Para reservar una cama. Donde? Saint Jean Pied de Port? No, Le Chemin. Si, el camino! Elke dag zijn er nog telefoontjes en mailtjes voor die andere herberg. Ik zie het maar als een groot compliment!
- JanWillem op zijn knieën langs de grasranden
- Sonja die steeds meer aan het pelgrimsleven gaat wennen (en dank voor je aanbod!)
- meer dan honderd rode rozen in bloei tegen de grange
- drie uur wachten bij de Urgence in Auxerre
- de eerste framboos
- hoe snel een nieuwe auto kan verstoffen
- de eerste twee witte vlinders
- Ton, herbergier in Saint Jean en nu onderweg als pelgrim vanuit Amsterdam, biedt spontaan aan om te helpen: beton storten met Arno en daarna krijgt de caravan een grondige wasbeurt
- de fleurige stokrozen aan de zijkant van het huis – Ici c’est la France!
- de gezichten van de moeders van de kinderen die na een dag lopen in het rondje voor de maaltijd vol overtuiging zeggen dat ze onderweg zijn naar Santiago!
- de pelgrim met achter op zijn rugzak een grote foto van zijn zoon, die verkoos te sterven boven het leven met een ongeneeslijke ziekte
- Ria en Riek, twee nichten, door dik en dun; een voorbeeld van jongeren op leeftijd;-)
- aardappels uit eigen tuin: nooit geweten dat er zoveel uit een aardappel kunnen groeien
- Sonja die, na een jaar ergenis en soms wanhoop, zowaar uitvindt hoe onze grote gaspit makkelijk aanspringt ;-)
- hoe fijn het is om een Nederlandse huisarts te hebben in Tannay (bedankt!)
- de Française die geen emmer onder de centrifuge zet
- het telefoontje van de laatste pelgrims van 2014, wijnbouwers in de Bourgogne: om ons te waarschuwen dat er regen komt en dat we de druiven dus moeten gaan spuiten!
- Minke die de oude houtoven in een nieuw jasje steekt
- Jaap die geduldig de vele gaten in de zoldermuren repareert
- een pelgrim die vraagt waar onze rugzakken zijn gebleven; terwijl hij nooit in L'Esprit Saint Jean had geslapen
- Robert en Merel die in hun vakantie meegaan naar de huisarts voor de second opinion
- Herman en Rieky die na een paar dagen onverwachts naar huis moeten wegens overlijden van hun schoonzus
- Geke in de weer met zwarte bessenlikeur
- het chocoladetaartje en de citroen bavarois als pinkstertoetjes in het ziekenhuis
- de geur van bloeiende lavendel
- Agnes en Karel die met elkaar afspreken in Den Bosch, als kennismaking voor een periode gezamenlijk herbergieren
- Frits die in juni meteen aanbiedt een extra week te komen om de moestuin op orde te brengen
- de eerste pelgrim die ik vanuit de rolstoel gewoon zie weglopen
- een vrouw die, verveeld en in beslag genomen door haar smartphone, het tuinpad in loopt: “I made a reservation”, “Sorry, but this is for pilgrims only”. Even later geeft zij, enigzins aangebrand, gas. Haar auto stond om de hoek...
- een stralende Ineke die een “Ja, graag!” krijgt voor een nieuwe baan
- de geur van een vers dekbed dat buiten in de zon heeft gehangen (bedankt Geke)
- samen kijken naar de trillingen van de lindeboom. “Het is een bijzondere boom, als je hier gaat staan kun je het zien, het aura, op zo’n 30 centimeter van de stam...”
- Kees en Truus die vol vuur en dankbaarheid vertellen over hun pelgrimstocht naar Limoges
- Arno die hard brommer speelt met mij in de rolstoel, broemmmbroeemmm: als dat maar goed gaat ;-)
- de Jehova-getuigen, gewapend met een Nederlandstalige Wachttoren. Als Arno toch volhoudt niet geïnteresseerd te zijn, zeggen ze begrijpend: “Tja, mijnheer, u woont immers al in het paradijs”!

GemeneGronden webontwikkeling