een herberg voor en door pelgrims
  • Français
  • English
  • Deutsch
  • Nederlands

seizoen 2015 - 2e helft

Foto's hierboven: etenstijd. Links: moeder zwaluw en haar kinderen, in onze "grange". Rechts: Huberta (nog in rolstoel) en haar gasten, tijdens ons feestje ter ere van Saint Jacques (25 juli), onder de linde

Hieronder vind je een impressie van de 2e helft van het seizoen, dit keer in de vorm van vragen en antwoorden, plus foto's. Veel lees- en kijkplezier!


De middelste kamerHoe staat het met de nieuwe kamers?
Op de grote zolder worden drie kamers gemaakt, in de vorm van: drie huisjes, naast elkaar, aan een lange gang, onder het bestaande dak. Elke kamer heeft een dakraam, dat een doorzicht geeft naar het oude dak (een paar meter daarboven) en, andersom, ook licht doorlaat dat via glazen pannen in dat dak binnenvalt. Gasten hebben soms amper in de gaten dat er nog een extra dak boven zit.


Hoeveel mensen hebben hier niet aan gewerkt, deze eerste twee seizoenen (hoewel soms met grote tussenpozen)? Wat zou het leuk zijn om daarvan een timelapse video te hebben, beginnend met Hans, Addy en Arno die de grote zolder leeghaalden tot en met -voorlopig- Tom en Arno die de kamers en de gang hebben geschuurd en gebeitst. Steeds zijn er dan weer andere vrijwilligers in beeld, soms heel even, soms bijna hun hele werkperiode van twee weken. Zoals Theo: stuccend, schilderend en timmerend. Of Frans: timmerend (vloeren en een prachtige kast) en deuren afhangend, in de kozijnen die hij vorig jaar zelf plaatste.

De nieuwe kamers zijn nog niet helemaal klaar, maar toch al enkele keren gebruikt. Zo waren er begin augustus maar liefst 14 pelgrims op één avond. Dus:
 zeilen op de vloer, matrassen uit de caravan, matjes eronder, een schemerlampje, kussens, sloopjes, handdoeken, snoepjes, schepen, kalebassen en bloemen … Whow, nog niet klaar, maar nu al prachtig!

Waren er dit seizoen meer pelgrims te gast? 

Absoluut! Bij de verkoop van de herberg zeiden de vorige eigenaren dat zij 130-150 pelgrims per jaar ontvingen. Vorig jaar kregen we op de kop af 350 gasten, dat vonden we al heel bijzonder. (Maar goed, de vorige eigenaren waren regelmatig niet thuis). En dit jaar hebben we 551 pelgrims ontvangen. Zelfs de afgelopen week waren er nog enkele pelgrims die om onderdak vroegen, terwijl we “officieel” gesloten zijn. Daar hadden we niet op gerekend ;-) Een mooie periode om een beetje te experimenteren met wel of niet samen eten, zelf laten koken of niet.

Dit zijn de cijfers van onze eerste twee seizoenen in Le Chemin, per maand *):
              2014  2015                        2014  2015
maart:         0      19       juli:                80     71
april:          52    112      augustus:        54   104
mei:           88    104      september:      43     85
juni:           38      45      oktober:           0       7
* “andere gasten” (dan pelgrims) en de groep van 50 (2014) en 57 (2015) pères de familles (zie hierna) hebben we niet meegeteld.

Opvallend is, dat we dit jaar minder pelgrims ontvingen in de maand juli. Dat zal zeker ook komen door de grote hitte in die periode. Verder is duidelijk dat juni en juli relatief rustige maanden zijn. Goed om te weten voor de planning van werkzaamheden voor komend jaar.

Zijn er ook meer Nederlandse pelgrims?

Ja. Die toename komt natuurlijk voor een deel door het verschijnen van het nederlandstalige gidsje voor de Pelgrimsweg van Vézelay, variant via Nevers. (Daarnaast is er een nieuw gidsje voor de variant via Bourges). Inmiddels zijn er naar schatting zo'n 300 exemplaren verkocht. (En zo'n 65 exemplaren van de variant via Bourges).
Vorig seizoen was Arno regelmatig bezig met zijn bijdrage aan het gidsje. (Dat verder is gemaakt door: Wobien Doyer, Klaas Mors en Han Lasance). Des te leuker is het om dit seizoen de gidsjes in de rugzakken te zien zitten van de pelgrims die hier komen. Het is ook echt een opsteker dat nogal wat pelgrims na hun tocht, of zelfs al onderweg, reageren met nieuwe informatie, wijzigingen, correcties. Alle reacties worden zorgvuldig nagetrokken door Klaas en Wobien en, voor zover accoord verwerkt in de nieuwe editie, die begin 2016 verschijnt.


Dé topper wat betreft aantallen pelgrims per land was echter: Frankrijk, wellicht ook onder invloed van de nieuwe gids Miam Miam Dodo en de nieuwe editie van de gids van Lepère. Onze top vier voor dit jaar zag er daarmee als volgt uit: Frankrijk, met 166 pelgrims (vorig jaar: 99), Nederland met 164 gasten (119), Duitsland met 96 pelgims (74), en België met 71 pelgrims (29).

Verder ontvingen we pelgrims uit: Noorwegen, La Réunion (een eiland, en Frans departement, ten oosten van Madagaskar), Zwitserland, Engeland, USA, Spanje, Zuid-Korea, Canada, Italië, Denemarken, Moldavië, China, Australië en Polen. Het is zo leuk om te merken dat de route internationaal ruime belangstelling heeft. Juist het “echte” pelgrimskarakter ervan (vertrek in Vézelay, prachtige landschappen, kleine herbergen en ontvangst bij mensen thuis, nabijheid van de natuur en de stilte) wordt vaak genoemd en geroemd.

Zijn er pelgrims die blijven klussen?

Christina en MaurizioHèt voorbeeld van dit seizoen waren Maurizio (Italië) en zijn vriendin Christina (Moldavië). Hij is, onder veel meer, volleerd metselaar en zij werkt al jaren met hem op. Wij waren net begonnen met het opnieuw voegen van de muur van de ontvangstruimte. Maurizio zag het hoofdschuddend aan: leuk geprobeerd, maar zo moet het echt niet. Die avond besloten zij een dag extra te blijven om de klus naar behoren te doen! Het werd een geweldige dag. Wij hebben keihard gewerkt, onder luide Italiaanse muziek. En ondertussen vertelde Maurizo zijn verhaal, half in het Italiaans, half in het Engels. Voor hen is de Camino een echte “break”, na jarenlang bijna alleen maar te hebben gewerkt, in Italië, Duitsland, Spanje. Nu was het tijd: "tempo per noi di andare via" - (vertaling: het is tijd voor ons om de weg te gaan). We zongen het allemaal luidkeels mee, met Zucchero. Maurizio liet zijn stoere armen zien: kippenvel ... .
Meer horen?: de geciteerde zin komt uit het lied “Un soffio caldo”. Dit is de link naar de Youtube video van onze tweede etappe richting Jerusalem, door Italië, met dat lied op de achtergrond.

(Nadat we dit stukje hadden geschreven, lazen we in de nieuwste Jacobsstaf dat Maurizio in 2012 in de Pelgrimshoeve in Vessem zou hebben overnacht, maar toen nog Marco heette en uit Roemenië zou komen. Afgaand op de beschrijving van “Marco” en ons contact met Maurizio kunnen wij ons niet voorstellen dat het om één en dezelfde persoon gaat. Zijn we op de Camino misschien niet zo vol over "toeval" (of juist niet) en dergelijke, dat we het graag af en toe een handje helpen?

Meer lezen over Maurizio en Christina? Zie dan de weblog van André Brouwer (voormalig secretaris van het Genootschap en de nieuwe redacteur van de Jacobsstaf). André was zijn nieuwe uitgave van “Praktisch pelgrimeren” aan het testen :-), door van huis naar Santiago te lopen. Maurizio en Christina liepen samen met hem naar Le Chemin. (Door het werk van André is “Praktisch pelgrimeren” een actueel, heel bruikbaar en mooi boekje geworden. Arno heeft een bijdrage kunnen leveren door -op verzoek- teksten mee te lezen en enkele antwoorden op veelgestelde vragen te schrijven).


Huberta en AlfonsNog zo'n bijzonder “toeval”. Huberta was bezig met een dubbele hotelschakeling in de ontvangstruimte. Een heel gefrut met draden, vooral toen bleek dat de markeringen van de wisseldraden in de tussenliggende maanden deels waren verdwenen. Pfff, hoe zat het ook al weer? En daar kwam Alfons, als begeleider per auto van drie pelgrims op leeftijd. Hij bleek een gepensioneerd electricien te zijn en, verdikkie, dat had hij in in Duitsland nog nooit gezien, zo'n dubbele va-et-vient! Gelukkig was hij niet te houden. Huberta “holde” heen en weer met het aanleveren van gereedschappen en geloof het of niet, maar vóór de maaltijd begon was de klus al bijna geklaard! Een pak van ons hart ;-)

Oh, niet te vergeten: Peter, uit Hamburg. Hij kwam redelijk gesloopt bij ons aan, zag daar een medepelgrim met een bagagekarretje en besloot meteen er zelf ook één te bestellen, via internet. Een paar dagen later werd het pakket keurig afgeleverd, door een koerier. En ondertussen heeft Peter met veel plezier getimmerd aan vloeren in de nieuwe kamers.

Is het gerucht waar, komen er ook engelstalige gidsen?

Hmmm, “how do you know”? Ja, het is waar. Joost Bol, voorzitter van het Nederlands Genootschap, heeft contact gelegd met de voorzitters van Engelstalige pelgrimsverenigingen en zij hebben interesse in een dergelijke uitgave. Inmiddels zijn bijna alle teksten vertaald en... gecontroleerd door Sylvie, uit Vancouver Island (Canada). Zij was twee keer hospitalera in Saint-Jean en nu kwam zij met haar man Alan een weekje naar Le Chemin. Als het goed is verschijnen de nieuwe gidsjes begin 2016 en zijn dan te bestellen bij dezelfde uitgever, Gigaboek. (De uitgever heeft al toegezegd een aparte, engelstalige pagina te maken op zijn website, zodat buitenlandse pelgrims daar gemakkelijk hun bestelling kunnen plaatsen).


Hoe bevalt het werken met de donativo? 
Het ijzeren huisje voor de "donativo's"Tot nu toe zijn we heel tevreden, ook dankzij de tips die we vorig jaar tijdens het Dankjewelkom (zie hierna) kregen. Vóór dit seizoen hebben we daarom zo duidelijk mogelijk proberen te beschrijven waarom we met donativo werken. Bovendien hebben we daarbij richtbedragen genoemd. (Vorig seizoen hebben ook pelgrims daarom gevraagd). Deze informatie is in vier talen beschikbaar, op onze website en op geplastificeerde A4's, bij de bedden van de pelgrims. Bij de ontvangst van de pelgrims is ons verhaal nu dus een stuk makkelijker te vertellen. Bovendien is het echt fijn dat er geen geld staat tussen ons en de pelgrims. Tenminste, als je niet vergeet te vertellen dat men de donativo in een klein, ijzeren huisje kan stoppen. Huberta werd daar weer aan herinnerd toen een pelgrim haar tegelijkertijd een aantal te kleffe zoenen en geld gaf ;-)


Komen we uit met deze bijdragen?
Dat weten we nog niet, omdat we nog niet alle kosten voor dit jaar in beeld hebben. We hopen dat de donativo's voldoende zijn om de exploitatie te kunnen dekken. Het is in elk geval fijn om te merken dat de meeste gasten om en nabij de geadviseerde bedragen betalen. Verder is het geweldig dat we ook dit jaar een aantal giften hebben mochten ontvangen.
De aankoop van het huis en de verbouwing hopen we te kunnen betalen uit de verkoop van de herberg in Saint-Jean-Pied-de-Port. De (ver)bouwkosten zijn enorm. Even met de aanhanger naar Corbigny, Clamécy of Auxerre betekent dat er al snel rekeningen liggen van honderden, soms duizenden euro's. Het meeste geld zit nu nog onder de vloer, of achter de muur. Dat is nodig maar het geeft ook een gek gevoel: waar blijft het toch? We komen echter steeds meer aan de oppervlakte: de kersen op de prachtige herbergstaart … jammie!!!

Hoe beviel jullie vakantie? 

We hadden er zo naar uitgezien: de verhuizing naar Le Chemin zou ook betekenen dat we er vaker, tijdens het seizoen, tussenuit konden gaan. De eerste geplande vakantie -rond Pinksteren- viel door de val van Huberta in het water. Eind juni hebben we een weekje aan het water gezeten: het meer van Genève, in een mobilhome voor gehandicapten. Op zich leuk, maar druk, en warm.
Eind juli, Huberta mocht haar voet nog steeds niet belasten, kozen wij daarom voor een vakantie aan onze kant van het huis, terwijl Sandy en Hans aan de voorkant de herberg runden. (In Saint-Jean was zoiets onmogelijk). Die week waren we een soort buren van elkaar, die af en toe koffie bij elkaar gingen drinken. Soms even een ontmoeting met een pelgrim, maar verder was het een weekje van heerlijk lezen, tekenen, luieren en samen zijn in de achertuin. Een mooi kado!


de VercorsIn september zijn we dan echt twee weken weg geweest: sinds 2002, de start van ons bestaan als herbergiers, waren we nog nooit zo lang in de zomer op vakantie. We gingen naar de Pilat en de Vercors, niet te ver van Le Chemin. Mooie natuurgebieden waar vooral Arno goed uit de voeten kon. We huurden een mobilhome op een camping met zwembad zodat Huub dagelijks kon trainen. Wel gek hoor om niet samen op pad te kunnen. En tegelijkertijd heerlijk om er echt even uit te zijn!


Etty behandelt de tomettes met lijnolieOndertussen gingen in de herberg de werkzaamheden gewoon door. Na ons weekje aan het Meer van Genève hadden Karel en Agnes ons verrast met, onder meer, gestucte wanden en een super schoon huis. En nu vlogen via het internet foto's voorbij van schilderwerk, de tuin en de oogst, tafels vol pelgrims, nieuwe bedovertrekken en slopen, verstelde gordijnen, en tomettes in lijnolie. Ja, dan is het echt goed toeven, te weten en te ervaren dat de herberg op zo'n manier verder gedragen wordt. Een groot compliment voor Frida, Yvonne en Etty.

Wat was de opbrengst van de tuin dit jaar? 

Eva met oogst (courgettes)Wat kan de tuin veel opbrengen, en wat is het een genot om die tuin in te lopen en een half uurtje later die heerlijkheden op je bordje te vinden. Biologisch en verser dan vers! Een complete groentetuin met aardappels, sla in diverse variëteiten, prei, knoflook, bieten, mint in diverse soorten, een enkele bos aardbei, snijbieten en die prachtige cilindra's, koolrabi, paprika's en rode pepers -waarbij zelf de pimentos uit Espelette gaan verbleken- rode bascilicum, bieslook, selderie, worteltjes, rode ui, bosui, gele ui, augurken, pompoenen, courgetten, zwarte bes, steenbes, taalbes, tomaten -verschillende vormen in rood, geel en groen (ja, die zijn dan echt rijp!), appels, peren, sierkalebassen, vlierbloemen en vlierbessen, kweeperen en vijgen. En dan hebben we nog de maggiplant, de koriander, de salie, de lindebloesem. Ongelooflijk, die natuur!

Echt minder deden het dit jaar de frambozen, bramen, mirabellen en pruimen. Daar horen we ook regelmatig de buurtgenoten over, niet in het minst omdat dit ook de basis kan zijn voor een Bourgondische eau de vie ;-)
Een lust voor het oog is op het moment de bloemenborder die Ren
é en Frits in het begin van het seizoen hebben aangelegd. Als het bloeit en groeit ziet het er allemaal zo mooi en makkelijk uit; als je hier een tijdje bent dan weet je wel beter: een tuin is leuk, maar ook hard en vooral gestaag doorwerken om alles op orde te houden. Want ook de onkruiden groeien als kool; zo haalde Babs in haar eentje een hele aanhangervracht snoeiwerk uit de tuin; zeefde Tom stenen tot hij een ons woog; en liep Eva weer te schoffelen tussen de wijnranken ... bepaald geen straf, integendeel ... maar als pelgrims dan op zo'n middag roepen: "O, da's makkelijk, voor groeten en fruit hoef je maar naar de tuin in te gaan!", dan weten wij wel beter ;-)


De mispel en de kiwi staan nu vol met vruchten, maar daar moet eerst de nachtvorst overheen. Vorig jaar was het najaar te mild, nu wordt het al behoorlijk fris. Dus wie weet krijgen we op het DankjeWelkom onze eigen mispeltaart ;-) Helaas, de ratafia (zie hierna), appelcider en notenlikeur moeten eerst nog maanden rijpen. Dus, kom die proeven in Le Chemin in het nieuwe seizoen ;-)


Vin du Chemin: een appellation d’origine contrôlée? 
Nicolas (nee, dat zijn niet onze druiven :-) )Op 14 september was het dan zover: onze eerste echte vendange (wijnoogst) op Le Chemin. We hadden er al lang naar uitgekeken, maar lieten ons uiteindelijk toch nog verrassen. Door de hete zomer moest er immers een maand eerder worden geoogst dan gebruikelijk. We hadden nog geen idee wat we met de druiven moesten doen en we hadden geen spullen. Voor de oogst niet, maar ook niet voor de verwerking. Opnieuw kregen we hulp van Nicolas, die ons snoeimessen, emmers en bakken voor transport leende. (Pas wel op, zei hij, want officieel is het verboden: er zijn controles door de douane, in verband met de belasting op alcohol).

Op die prachtige maandagochtend zijn we gespannen -samen met Sylvie, Allan, Frits en René- aan de slag gegaan: wat gaat het opleveren? Soms was het teleurstellend: bijna hele rijen zonder druiven, terwijl je van andere planten trossen kon blijven knippen. (Karel, de vorige eigenaar, heeft ook veel planten uit andere Franse regio's gepoot. Volgens Nicolas op zich een leuk idee, maar niet voor de oogst).

Ratafia in de maakUiteindelijk was het resultaat: 113 kilo druiven, waarvan 70 liter sap werd geperst. (Nicolas en zijn collega's hadden maar wat lol: normaal gaan er zo'n 2500 kilo druiven in één keer in een pers, nu lag ons hoopje wat verloren op de bodem). Via-via regelde Nicolas vervolgens het recept voor ratafia (circa 2/3e druivensap, 1/3e alcohol), een goed adres voor de alcohol, en een heus eikenhouten vat. Daar zit nu 59 liter ratafia in, te rijpen. Van de rest van onze druivensap (zo'n 30 liter), gaat Nicolas wijn maken. We zijn benieuwd! Wat er ook van komt: het was op zich al een mooie ervaring, om zo een beetje te kunnen meedoen met de vignerons du Vézelien (de wijnbouwers rond Vézelay).

Meer weten? Dit is de website van het bedrijf waar Nicolas werkt > La Soeur Cadette.

"Zeven en vijftig Pères des familles krijgen koude douche in Le Chemin" Is dat echt waar? 

Elk jaar staat het eerste juliweekend in Vézelay in het teken van de pelgrimstocht van de vaders. Dit jaar liepen gedurende drie dagen maar liefst 1500 vaders via verschillende routes naar la colline éternelle (de eeuwige heuvel).
Meer hierover zien? Kijk dan op de teaser van 2014.


Net als vorig jaar gaven wij onderdak aan de vaders uit Meudon, een voorstad van Parijs. Zij waren maar wat blij dat ze een weekend lang aan Parijs konden ontsnappen. Door de smog was het daar nog moeilijker om de hitte te verdragen. Hoewel ook nu, tijdens hun mini-pelgrimage naar Vézelay, viel het niet mee. Heet, heet, 37 celsius en bijna geen zuchtje wind. Daarom hadden we maar liefst acht liter ijskoud vlierbier met verse limoenen voor de pères klaarstaan, in een grote glazen pot, die vond gretig aftrek. Een groot zeil over en om de caravan met daaronder tafels, teiltjes en de koudwaterslang vormde de wasplaats. Even zag je de mannen aarzelen: hoe moet dit? Maar toen stapte de eerste in zijn onderbroek in een grote bak (bestemd voor spoelwater) en begon zich te douchen. Daarna werd het één grote, vrolijke spetterpartij. Na de viering onder de lindeboom met drie priesters achter de omgebouwde 'biertafel' tussen de schuurdeuren kwamen de flessen wijn op tafel en was het tijd voor een hartige hap: achttien liter koude courgettensoep en warme groentensoep verdwenen als sneeuw voor de zon.


Al ruim vóór het weekend hadden de organisatoren ons gevraagd om een temoignage: een kort verhaal over onze motieven om zo'n pelgrimsherberg te hebben. Best spannend, voor zo'n grote groep, in het Frans. Nu was het zover: in de schemer, nog steeds warm, maar gelukkig was er een briesje, dat de linde deed ruisen. Al die mannen die echt aandachtig luisterden naar ons verhaal...
De volgende ochtend, heel vroeg, het zou immers weer heel warm worden: als afscheid zingt de groep een Maria-lied en bedankt ons dan voor de gastvrijheid. Een onvergetelijk moment. 

Ik wil van Vézelay via Le Chemin naar Le Puy en Velay lopen: kan dat?

Lac des SettonsDat kon en kan natuurlijk altijd, een pelgrim is immers een vrij man, een vrije vrouw ;-) Maar nu is het extra makkelijk, want we hebben een beschrijving gemaakt van de route vanaf Vézelay, via Le Chemin, naar het Lac des Settons, waar de gemarkeerde hoofdroute weer kan worden opgepakt. Een grote omweg? Nee, slechts 8 kilometer extra in drie dagen! In juli is de beschrijving getest door twee Vlaamse pelgrims, Anne en Paul, en goed bevonden.

Hoe gaat het met Huberta?

oefeningen ...Na al die weken rustig aan doen en het hielbeen absoluut niet belasten, mocht Huberta begin augustus de rolstoel verlaten en weer gaan staan. Een enorme sensatie hoor, een persoonlijke opstanding! En ook apart, want het staan en lopen moet opnieuw worden geleerd. In augustus heeft zij daarom een paar keer een oefentherapie gedaan. De therapeut ging kort daarna echter op vakantie en daarna vertrokken wijzelf. Huub doet nu zelfstandig oefeningen. Het lopen gaat nog moeizaam en haar voet blijft nog wat dik. Toch zijn de resultaten positief. Op de foto's is de breuk grotendeels hersteld en zitten er slechts nog kleine stukjes “los”. Die kunnen oplossen of zo op een plek gaan zitten dat ze geen hinder veroorzaken. In totaal zal het zeker nog tot volgend najaar duren voor het optimale niveau is bereikt. Rustig aan dus, tevreden zijn: geduld is een schone zaak.

Is het werk op tussenzolder weer opgepakt?

Direct na onze vakantie in de Vercors is Huub weer gaan balanceren tussen de balkjes op de tussenzolder. Misschien was het als oefentherapie een kleine brug te ver, maar als de leidingen voor de electriciteit klaar waren, zou de vloer erop kunnen. Daarmee is geen woord teveel gezegd: op maandag moest gekeken worden waar de werkzaamheden op 22 mei zo plots waren opgehouden, op woensdag gingen de eerste vloerplaten er op, en op vrijdag was de vloer helemaal dicht. Wat een verschil in de beleving van zo'n enorme ruimte als je er gewoon kunt lopen, dansen en springen ;-)

de tussenzolder begin oktober (links de nieuwe natte groep) Inmiddels staan er ook een houten staketsel, is de zijkant geïsoleerd, en staat een wc pot eenzaam te wachten op wat komen gaan. Nog te doen: aftimmeren, plafond afwerken, electriciteit in de muren, tegelen, water aansluiten. Het wordt een prima natte groep. Geen overbodige luxe gezien het aantal gasten van dit jaar. Daarnaast komt op de zolder nog een slaapkamer, een was-en pleisterplaats, en een mooie ruime doorloop naar beide slaapzolders. Speciale aandacht is er voor het zoveel mogelijk zichtbaar houden van de prachtige houten balken. Dat bekruipt je wel bij zo'n bouwproject: ontzag voor de mensen die hier zo lang geleden hebben lopen zwoegen en creëren …

Hoe staat het met de andere bouwwerkzaamheden?

Het meest in het oog springend, is het resultaat van het laswerk van Wiebren, die vorig jaar al de nieuwe trap bouwde, van de ontvangruimte naar de tussenzolder. Dit jaar lastte hij de trapopgang beneden, de railingen om de trap op de tussenzolder, en een nieuwe trapleuning. Verder maakte hij onderstellen voor drie nieuwe tafels, hekwerkjes voor de ramen op de eerste verdieping en een leuning voor de trap naar de grote kelder.

Vallende sterren en rode maan
Het blijft een pracht gezicht, om tegen het vallen van de avond de eerste sterren te zien fonkelen. Korte tijd later staan er honderden, duizenden aan de hemel. Hoe groots en oneindig ver.


Dit jaar was het helemaal bijzonder. In de nacht van 12 op 13 augustus sliep Eva buiten, onder de hemel, omdat er een ware sterrenregen was voorspeld. Ze heeft veel vallende sterren gezien, wensen genoeg! En in de nacht van 27 op 28 september was er een totale maansverduistering, waardoor de maan donkerrood kleurde. Die nacht zijn we verschillende keren naar buiten geweest. Het was schitterend: een kei heldere nacht, met prachtig zicht op maan, de sterrenstelsels, en af en toe een vallende ster. We meenden zelfs zwarte gaten te zien en melkwegen. Om 4.17 uur was de maan helemaal verduisterd. We hebben dit gevierd met een borreltje. De volgende keer is immers pas in 2033 ;-)

Doet “L'Esprit mee” aan de najaarsbijeenkomst van het Genootschap?

Deze bijeenkomst wordt gehouden op zaterdag 14 november, in Groningen. Het programma ziet er goed uit. Toen we -traditiegetrouw- “L'Esprit” aanmeldden voor de informatiemarkt bleek echter tot onze verrassing en teleurstelling dat er geen plaats meer was.
Laatste nieuws (29 oktober): gisteren kregen we bericht dat er toch plek is voor ons! De Esprit-stand zal worden beheerd door: Etty, Wiebren en Frida.


Waar kan ik me opgeven voor het DankjeWelkom?
Het "Dankjewelkom" is een jaarlijks feestje waarop we "dankjewel" zeggen tegen de mede-vrijwilligers die zich het afgelopen seizoen hebben ingezet voor L'Esprit du Chemin en "welkom" tegen diegenen die dat misschien het volgende seizoen willen gaan doen.

Dit najaar wordt het "Dankjewelkom" gehouden op zaterdag 28 november a.s., in het diaconaal centrum De Bakkerij in Leiden. Met dank aan Truus en Kees, die dit mogelijk maakten. Iedereen die dit jaar heeft gewerkt in de herberg krijg automatisch bericht. Diegenen die interesse hebben om zich als vrijwilliger bij “L'Esprit” aan te sluiten: je bent van harte welkom. Stuur ons s.v.p. een mailtje zodat we je verder kunnen informeren.
Meer weten over het komende "Dankjewelkom"? Zie onze > website.

Wat staat er dit najaar nog meer op het programma?
Op donderdag 10 december wordt de volgende bijeenkomst georganiseerd van de zogenoemde Camino Academie. De bijeenkomst vindt plaats in het Museum Catharijneconvent in Utrecht (van 10.30 - 16.00 uur) en heeft als thema “Gastvrijheid”. Wij zijn gevraagd een bijdrage te leveren in de vorm van een korte presentatie.
Meer informatie vind je binnenkort op de website van de Camino Academie.


Eerder heeft de redactie van de Jacobsstaf aan Arno gevraagd een artikel te schrijven voor het komende nummer (december), dat ook “Gastvrijheid” als thema heeft.

GemeneGronden webontwikkeling