een herberg voor en door pelgrims
  • Français
  • English
  • Deutsch
  • Nederlands

terugblik Hemelvaart - Saint-Jacques

Met Hemelvaart was er een zoete inval in Le Chemin. Susanne en Huberta's broers Wiegert en Nittert (surprise!) kwamen over voor een lang weekend, en Josefine was hier voor ruim twee weken. Die dagen klustten we zodoende met acht mensen in en rond het huis. Een gezellige drukte en de vaart zat er goed in.

Helaas ontdekten we toen ook onze eerste grote tegenvaller: met de electriciteit zat het niet goed. Bepaalde projecten zijn nooit afgemaakt en de laatste aansluitingen waren niet volgens de Franse normen gemaakt. Waar te beginnen? Een enorme klus, waarbij het ook goed opletten is. De weken erna hadden we veel last van kortsluiting en moesten we veel improviseren: koken op twee gasfornuizen tegelijk, heen en weer lopen met hartige taarten … Met hulp van een lokale electricien, veel uitzoekwerk door Huberta en de komst van Ben begint nu echter licht te schijnen aan het einde van deze tunnel.

Ondertussen namen Bernadette en Frits de moestuin onder handen. Zij wilden graag hun 35 jarige trouwdag graag op de Camino vieren: genieten van de sfeer en tegelijk de handen uit de mouwen steken. Het werd een ware metamorfose, mede door de vele bessen, zaden en groenten die ze van huis hadden meegenomen. : er staat nu een groententuin om een puntje aan te zuigen. (Over zuigen gesproken: ooit een framboos zo van een struikje gegeten?: hmmm ;-) ). De trouwdag zelf vierden we, samen met pelgrims en familie met bubbles en een heerlijke maaltijd, aan een lange tafel onder de grote lindeboom.

Die natuur en het buitenleven is hier werkelijk geweldig. Zo anders dan in Saint-Jean-Pied-de-Port. Hier scheren de boerenzwaluwen als ware acrobaten door de lucht, vliegen de zwarteroodstaartjes af en aan met insecten voor hun jongen, sprinten de eekhoorntjes over de daken. En dan die bloemenzee, de sterrenhemel … of wat dacht je van vleermuizen by night ?!

Half juni, met de komst van de metselaars Fernando en Alexis, begon de grootste verandering van de afgelopen periode: het maken van openingen in de muren voor nieuwe ramen en voor de tuindeuren. Een enorme klus en wat waren we blij dat we er zelf niet aan waren begonnen. Vooral niet aan de noordgevel, waarvan de muur zo brokkelig bleek dat zelfs de metselaars het af en toe spannend vonden. Arno heeft zoveel mogelijk meegewerkt, als opperman. Dat maakte het ook makkelijker om tijdens het werk de plannen aan te passen als dat beter leek.
Zo maakten we aan de zuidgevel niet twee openingen, maar één. In plaats daarvan is de opgang naar de zolder van de gîte verhoogd, is er in huis een niet eerder geplande opening gemaakt van de salon naar de toekomstige ontvangstruimte (waar nu douches en toiletten zijn), en is de deuropening tussen de twee zolders aangepast, met het oog op de brandveiligheid. Tussen de bedrijven door hebben de metselaars nog drie bestaande openingen op maat gemaakt voor de nieuwe ramen. Een fijne samenwerking. Maar wat een stof en puin... Een deel van de stenen hebben we bewaard, het meeste is echter afgevoerd, tonnen en tonnen. In september komen de metselaars terug om de ramen aan de buitenkant af te werken, dan zit hun klus erop. Wij doen zelf de binnenkant.

Terwijl de breek- en bouwploeg in het huis aan de slag was, schilderden Jenny en Renatha de nieuwe ramen. Elke dag enkele uren. De «grange» was één groot schildersatelier. 's Middags namen zij de tuin onderhanden en ontvingen zij de pelgrims. Dat maakte het mede mogelijk dat Huberta een kleine week naar Nederland kon, voor de bruiloft van een goede vriend, bezoekjes, kuizen van onze eigen -inmiddels tot jungle verworden- tuin en natuurlijk voor de inkopen voor de herberg.
Op de avond vóór haar thuiskomst ontvingen we een bijzondere, grote groep pelgrims: 45 mannen uit een parochie ten zuiden van Parijs. Zij liepen in twee dagen naar Vézelay, dat ook het doel was van veel soortgelijke groepen, in totaal zo'n 1300 mannen. (Naast Vézelay waren er nog vier centra in Frankrijk voor zulke mini-pelgrimages). Elke gast had zijn eigen tent bij zich (èn een fles wijn). Onze grote binnenplaats en de achtertuin waren dus één grote camping. Jenny en Renatha verzorgden de soep, de rest was zelf-verzorging. 's Avonds had de groep een eigen programma. Een heel bijzondere sfeer.

Op 12 juli , een mooi cadeau voor onze 11e Esprit-verjaardag. ontvingen we de 200e pelgrims: Carmen en Jordany uit Triëst, Italië. Een mooie mijlpaal, niet te vergelijken natuurlijk met Saint-Jean (en dat is ook precies de bedoeling), maar vergeleken met vorige jaren best wel veel. De vorige eigenaren ontvingen immers zo'n 130-150 pelgrims per seizoen.

Inmiddels was Frida gearriveerd en die heeft, naast het herbergierswerk en het naaien van gordijnen etc, de oude paardenstal onder handen genomen. Deze ruimte bestond al uit een kamer met sanitair, maar ook hier moest nog flink worden gebuffeld. Met resultaat, want we slapen nu al vijf nachten in ons nieuwe bed, terwijl de turkooise gordijnen door de openslaande deuren wapperen. Echt heerlijk …. wat een weldaad om eindeljk weer een eigen plekje te hebben!

Deze week zijn Hannie en Henk en later ook Frits en Wiebren aan de slag gegaan. Grote klussen als het verplaatsen en lassen van de trap, indeling van ontvangstruimte en aanleg van sanitair en douches op de zolder staan op de rol. Dit betekent eerst veel breken, afvoeren (3xbis) en plannen maken: zullen we het zus doen, of zo ….? Spannende tijden waarbij de keuzes van nu bepalend zulllen zijn voor de indeling op termijn. Dus veel praten, meten, tekenen, laten berzinken …. even naar buiten en gras maaien, oogsten. Ja die natuur die doet ons goed! Dat buiten zijn is werkelijk geweldig, wat een kracht, rust en genot … Wie had er een nieuw inzicht?!

Zo zoetjes aan werd het 25 juli, de dag van Sint Jacob, die we hebben aangegrepen om een «apéro» te organiseren voor onze buurtgenoten en pelgrimsvrienden. Een goed moment om ons kenbaar te maken en hen te leren kennen. Het was erg leuk, zeker ook het gevoel van samen-zijn onder de grote lindeboom: het glas heffen, lekker eten, en ongedwongen huis & tuin bekijken. We waren in totaal met 45 mensen! Inclusief pelgrims, herbergiers, en zelfs de nieuwe burgemeester. Een waardig Esprit-moment en wie weet de geboorte van een nieuwe traditie in Le Chemin!
* ps een erg orgineel welkomsgeschenk, naast bloemen en flessen wijn, was een zelf gekweekte vette haan – gelukkig wel in diepgevroren toestand ;-)

GemeneGronden webontwikkeling